Yakın zamanlarda Meditatif Soğan Oyununun örnek Hindu yo­rumcusu Ramana Maharshi (1879-1950) olmuştur. Shanka-ra gibi Ramana Maharshi de bir Jnana yogi idi ve felsefesi Advaita Vedanta’ydı -temelde ikilik olmayışı ve Benle Brah­man’ın bir oluşu. Bütün ilgilenenlere, “Ben kimim?” meditas-yonunu uygulamalarını önerdi.

Bu soru, onun öğretiş tekni­ğinin özüydü. Amacı, Ben’in saf bilinçte bulunduğunun kav-ranmasıdır. Ramana Maharshi, öğrencilerine şöyle demelerini öner­di: “Beden ve onun fonksiyonları Ben değildir. Aynı şekilde duygular Ben değildir ve düşünceler Ben değildir. Bunun ya­nı sıra öğrencilerine Ben duygusunu, öz nedenine, varoluşun derinliklerine dek izlemelerini söyledi; Ben, ışığında bede­nin, egonun ve her şeyin parladığı saf gerçektir. Düşünceler durdurulduğu zaman saf bilinç kalır. Ve bu gerçek tek şey­dir. O da Ben’dir. Geriye kalan her şey sadece onun dışında­ki görünür şeylerdir

. Gören, objeler ve görüş sadece Ben’dir. (Tanrı her şeydir). Ramana Maharshi, düşüncelerin kişinin varoluşundan kaynaklandığını ve meditasyon süresince kaynaklarına ka­dar izlenebileceklerini düşündü. Öğrencilerine bir düşünce­nin nasıl oluştuğunu izleyip sormalarını söyledi: “Bu düşün­ce kime doğdu?”, “Bana, fakat ben kimim?”

Bugün Maharis-hi Mahesh Yogi’nin mesajı da aynıdır:

Düşünceleri, saf varo­luştaki kaynaklarına kadar izle. Fakat onun meditasyon yöntemi değişiktir.

Ben beden değilim: “Biz yalnızca beden­den ibaret olamayız; bir kimsenin bedeni tamamen para-lize olduğu; görme, dokunma, işitme, tat, koku duyuları yok olduğu zaman bile, bilinci yerinde kalır. Ellerini, bacaklarını kesin, gözlerini ve bedeninin diğer organlarını alın, yine de benlik (Ben) her zamanki kadar güçlüdür.” Ben, beyin midir? Belleğin geniş bir bölümü kapanabi­lir. Fakat Ben devam eder. Sonuç olarak, bedenin ayrı ayrı parçaları ve değişik duyuları Ben değildir; öyleyse bunların toplamı da gerçek benlik (Ben) olamaz.

Ben duygular değilim: Duygular da Ben değildir. Duygularımıza, üzerimize giydiğimiz elbiselere bakar gibi baktığımız zamanlar vardır. Ruhsal haller ve duygular gözümüzün önündeki perdeden geçen renkler gibi gelirler ve giderler. Fakat Ben değişmeden kalır. Duyguların farkında olmak, onların Ben’i oluşturduk­ları anlamına gelmez. maharshi3

Ben akıl değilim: Bu meditasyon şeklinin üçüncü aşaması, “Ben düşünen akıl mıyım?” diye sormaktır. Dr. Brunton, “Aklınızı çalışır­ken inceleyin, düşüncelerin sonsuz bir dizi halinde birbirleri­ni takip edişine dikkat edin. Sonra düşünen bir varlığın bu­lunduğunu anlamaya çalışın ve sorun: “Bu düşünen kimdir? Bu uyuyan ve uyanan, düşünen ve hisseden, çalışan ve konuşan kimdir? İçimizdeki Ben diye adlandırdığımız ne­dir? İçinizdeki bu bilinmeyeni sebatla araştırmakta direnir-seniz, zamanla boyun eğerek sırrını size açıklayacaktır.” Yazılı tarih boyunca pek çok ülkenin mistikleri; düşün­celer susturulabilir ve boşlukta düşünmeyle, kişinin gerçek yaradılışı ortaya çıkar demişlerdir. Düşünceleri susturmak bilinçsizlik değil, saf bilinçtir; parlak-şeffaf bir sezgidir.

Öyleyse Ben neyim? Ben nedir? Dünya sürekli bir akış halindedir ve kişinin kendisi de, görünüşe göre, değişen düşünce ve duygular kütlesidir. Eğer kendisini derinden düşünmek ve incelemek zahmetine kat­lanırsa, kendisine dış dünyadan gelen etkiler akımını ve bunlardan doğan düşünce ve duyguları görerek kabul ede­cektir. Bu derin kısım, gerçek varlık, görünmeyen tanık, ses­siz gözlemci, Ben’dir.

Mahamudra tüm sözcük ve simgelerin ötesindedir. Fakat senin için, Naropa, samimi ve sadık, söylenmesi gereken budur.

Boşluğun desteğe ihtiyacı yoktur. Mahamudra hiçlik üzerinde durur. İnsan gayret göstermeden, sadece gevşek ve doğal kalarak boyunduruğu kırabilir ve böylece özgürlüğü kazanabilir.

Eğer insan boşluğa baktığında hiçbir şey görmez; eğer zihniyle kendi zihnini gözlemlerse,

O insan farklılıkları tahrip eder ve Budizm’e erişir. Gökyüzünde dolaşan bulutların kökleri, yuvaları yoktur; ne de zihinden farklı düşünceler geçer. İnsan bir kez kendi zihnini görürse ayrımlar, farklar durur. Boşlukta şekiller ve renkler oluşur, Fakat gökyüzü ne siyaha, ne de beyaza boyanmıştır. Zihinden her şey çıkar; zihin erdemler ve kötülüklerle lekelenmez.

tilopa2Çağların karanlığı güneşin parıltısını örtemez; samsara’nın uzun kalpas’ı asla gizleyemez; zihnin parlak ışığını. Boşluğu ifade etmek için sözcükler kullanılsa bile, boşluk asla açıklanamaz. “Zihin ışık kadar parlaktır.” Desek bile tüm sözcük ve simgelerin ötesindedir o zihin, özünde boş olsa bile pek çok şey kucaklar ve içerir.

Bedenle hiçbir şey yapmayın ama gevşeyin, rahat olun; ağzınızı sıkı kapayın ve sessiz kalın; zihninizi boşaltın ve hiçbir şey düşünmeyin, bedeninizle boş bir bambu gibi olun. Ne verin ne alın, zihninizi dinlendirin.

Mahamudra hiçliğe kilitlenmiş bir zihne benzer. Bunu uygulayarak zamanla Budizm’e erişeceksiniz.

Paramita ve mantra uygulamaları vecize ve hükümlerdeki talimatlar, okul ve kutsal kitap öğretileri doğuştan gerçek anlayışını getirmez. Çünkü eğer arzu dolu zihin bir amaca yönelirse, bu sadece ışığı gizler. Tantrik hükümleri muhafaza eden ama ayrım yapan kişi, samaya ruhuna ihanet eder.

Tüm aktiviteyi bırakın. Tüm arzuları terk edin, bırakın düşünceler okyanus dalgaları gibi yükselip alçalsın. Bir yerde kalmayan ya da fark gözetmeme prensibine zarar vermeyen kişi Tantrik kuralları destekler. Arzuları terk eden ve ona buna sarılıp yapışmayan kişi, kutsal kitaplar ya da yazılarda verilen gerçek anlamı idrak eder.tilopa3

Mahamudra’da insanın tüm günahları yanar; Mahamudra’da insan bu dünya hapishanesinden serbest bırakılır. Dharma’nın en yüce meşalesidir bu. Buna inanmayanlar aptaldır, sonsuza kadar üzülecek, acı çekeceklerdir.

Kurtuluş çabası için insanın bir guru’ya güvenmesi gerekir. Zihniniz onun kutsamasını aldığı zaman özgürlük geldi sayılır. Ne yazık ki bu dünyada her şey anlamsızdır ve keder, acı tohumudur. Küçük öğretiler insanları etkiler; insan sadece büyük öğretileri izlemelidir.

İkiliğe üstün gelmek krallara layık, muhteşem bir görüştür. Şaşkınlıkları fethetmek kralca bir uygulamadır. Uygulamasız yok tüm Budaların yoludur. Bu yoldan yürüyen kişi Budizm’e ulaşır. Bu dünya hayaller, rüyalar gibi geçicidir. Onun maddesi yoktur. Reddedin onu ve akrabalarınızı terk edin, arzu ve nefretin iplerini kesin ve dağlarda, ormanlarda meditasyon yapın.

Eğer çabalamadan, doğal halinizle rahat kalırsanız, çok geçmeden Mahamudra’yı kazanır, erişilmeze erişirsiniz.

Ağcın kökünü sökerseniz yaprakları solar, kurur; zihninizin kökünü sökerseniz samsara düşer. Lambanın ışığı, uzun kalpas’ın karanlığını bir anda yok eder; güçlü zihnin ışığı içinde ve ışık cehalet örtüsünü yakar. Zihne yapışan insan zihnin ötesindeki gerçeği göremez. Dharma’yı uygulamaya çabalayan insan, uygulama – ötesi gerçeği bulamaz. Zihin ve uygulama ötesinde ne olduğunu anlamak için, insan zihin köklerini söküp kurtulmalı ve çıplak gözle bakmalıdır. İnsan böylece tüm farklılıklardan kopmalı ve rahat olmalıdır.

İnsan vermemeli, Almamalı ama doğal kalmalı; Çünkü mahamudra tüm almanın ve reddetmenin ötesindedir. Alaya mademki doğmadı. Kimse onu engelleyemez ya da kirletemez; tüm görünüşler doğmamış âlemde kalarak, Dharmata’nın içinde eriyip dağılacak ve benlikçilik ve kibir hiçliğe karışacak, kaybolacaktır.

Yüce anlayış onun, bunun, her şeyin üstündedir. Yüce hareket, bağlanmadan kucaklar büyük becerikliliği Yüce başarı, içte var olmayı umut olmadan idrak etmektir. Bir yogi başlangıçta zihninin bir çavlan gibi aktığını hisseder; sular yolun ortasında ganj nehri gibi ağır akar; sonunda oğul ve anne ışıklarının birleştiği engin bir okyanus olur.

İşte meyhane güzeli geldi,

bizi alacak, eve götürecek.

İşte geldi baharlar içinde,

Geldi yüzümüz gülsün diye,

içimiz açılsın, ışısın diye,

olalım diye genç ve taze.

İşte dağarcığını açtı

İşte belini sıktı.

İşte yayını kurdu.

İşte okunu yastı.

İşte yolumuzu vuracak.

İşte bizi yemek, yutmak için,

bin dereden su getirecek,

bir nice düzenler kuracak.

Ama durma gene yürü sen,

gölge kesil onun içinde boyuna.

Önünde ardında koş yuvarlan.

Sonunda taze bir fidan gibi

Kökümüzden söküp çıkaracaksa da bizi aldırma.

Mermer bir yürek varsa sende dostum, dayan!

Gene geldi işte gene geldi.

İşte o uzun ömür geldi.

Sultanların şahı geldi.

Gizli hazine geldi.

Cihanın canı geldi.

İşte güneş koç burcuna geldi,

Gülen yüzümüzü görmek için

yaradılış ağacının üstünde.

Buradan bir nice acıyla, özlemle gittin,

sonra yalvardın yakardın amma

eline düşmüştün bir kere kaderin,

ne fayda sevgili, ne fayda.

Her yanda çareler aradın kendine,

olmadık şeyler yaptın her yanda.

Bulamadın bir çare, sonunda gittin,

ne fayda sevgili, ne fayda.

Kucağın güllerle doluydu senin,

ayın öndördü bir yüzün vardı .

Kopup halkasından dostlar meclisinin,

o aşağılık, o bayağı yere sen,

o karıncaların, yılanların yanına

ne oldu, nasıl oldu da gittin?

Nerde hani o cânım sözlerin şimdi?

Nerde hani o sırları çözen akıl?

Nerde hani gül bahçesine giden ayak?

Elimizi tutan el nerde hani?

Hoştun, güzeldin, eşin yoktu senin,

insanları hemen elde ederdin.

Ama kalktın çıktın bir uzun yolculuğa,

insanları yiyen toprağa gittin.

Ağlaya inleye sen gittin ama,

gökler de arkandan durmadı ağladı.

Parça parça etti yüzünü ay.

Gönlüm arkandan kan bağladı.

Şimdi ne edeyim, kime sorayım seni?

İyi insanlar arasında mısın orda?

Yani dostlar meclisinde mi?

Yoksa bir kenarda boynun bükük mü kaldın?

Öyle bir yere gittin ki bu sefer,

izinin tozu bile belli değil.

Ne kadar da kanlıymış gittiğin yol!

Demek sen böyle salına salına bensiz gidiyorsun ey canımın canı.

Ey, dostlarının canına can katan,

Gül bahçesine böyle bensiz gitme istemem.

İstemem, ey gökkubbe, bensiz dönme

İstemem, ey ay, bensiz doğma.

İstemem, ey yeryüzü, bensiz durma

Bensiz geçme, ey zaman, istemem.

Sen benimle beraberken

Hem bu dünya güzel bana, hem o dünya güzel.

İstemem, bensiz kalma bu dünyada sen,

O dünyaya bensiz gitme, istemem.

İstemem, ey dizgin, bensiz at sürme.

İstemem, ey dil, bensiz okuma.

İstemem, ey göz, bensiz görme.

Bensiz uçup gitme, ey ruh, istemem.

Senin aydınlığındır aya ışığını veren geceleyin.

Ben bir geceyim, sen bir aysın madem,

Gökyüzünde bensiz gitme, istemem.

Gül sayesinde yanmaktan kurtulan dikene bak bir.

Sen gülsün, bense senin dikeninim madem,

Gül bahçesine bensiz gitme, istemem.

Senin gözün bende iken

Ben senin çevganın önündeyimdir.

Ne olur, öylece bak dur bana,

Bırakıp gitme beni, istemem.

O güzelle berabersen, sen ey neşe,

İstemem, sakın içme bensiz.

Hünkarın damına çıkarsan, ey bekçi,

Sakın bensiz çıkma, istemem

Bir şey yoksa bu yolda senden,

Bitik bu yola düş enlerin hali.

Ben senin izindeyim, ey izi görünmez dost,

Bensiz gitme, istemem.

Ne yazık bu yola bilmeden, rasgele girene!

Sen ey, gideceğim yolu bilen,

Sen ey yolumun ışığı, sen ey benim değneğim,

Bensiz gitme, istemem.

Onlar sadece aşk diyorlar sana,

Oysa aşk sultanı mısın sen benim.

Ey, hiç kimsenin düşüne sığmayan dost,

Bensiz gitme, istemem.

Ey aşıklar, gelin bakın,

gelin bakın, ey iş erleri.

Gelin de bizi görün işte.

Bakın nasıl yıldızlar gibi ateş kesilmişiz,

ayın yöresinde bütün gece nasıl oynayıp dönmeye koyulmuşuz.

Güneşimiz gideli ortaya nasıl çıkmışız işte bakın.

Bakın nasıl anadan doğma çırılçıplak olmuşuz,

nasıl başıboş olmuşuz bakın.

Ey aşıklar, gelin,

gelin ey iş erleri,

şarabın en tatlısı burada işte bakın,

işte burada şarabın en iyisi,

işte burada yıllanmışı şarabın.

Tanyeri ağarınca her gün,

güzeller sıltanımız çağırır, haydi der,

ey çaresizler der, gelin,

aşıklara derman olan biziz asıl,

aşıklara bizi asıl tek çare, der.

Turdağı o şarabı içti.

Körkandil şarhoş oldu.

Turdağı kendinden geçti.

Bizim elimizden ne gelir,

biz demirden dağ değiliz ki!

Gökyüzünde, harman yerinde,

yanan yıldızlarız ama,

kesilsek dilim dilim,

bölünsek parça parça,

olsak arpa gibi, tane tane,

gene de söz açamayız sırdan yana,

veremeyiz ondan bir zerre bile.

Diyorlar aşk deli.

Ama biz zırdeliyiz.

Diyorlar kötülüğe götürür insanı insanın içi.

Ama biz o iç’e emrederiz

Tek bir aşka tutulmuşuz yani,

yani senin aşkına tutulmuşuz.

Sen bir kez daha şu yolculuktan dön gel,

gel Allah aşkına bir gör halimizi.

Güneşim, ayım geldi.

Gözüm, kulağım geldi.

Gümüş bedenlim geldi.

Altın madenim geldi.

Başımın sarhoşluğu geldi.

Gözümün nuru geldi.

Başka bir şey dilediysen

işte o başka bir şeyim geldi.

Yolumu vuran geldi.

Tövbemi bozan geldi.

gümüş bedenli güzel

kapımdan ansızın çıkageldi.

Ey eski dostum benim,

bak bugün dünden çok iyi,

Dün ondan bir haber almıştım,

hemen sarhoş olmuştum.

Dün gece onu mumla aramış durmuştum.

Bak bugün bir demet gül gibi

yol uğrağıma geliverdi.

Şarap içmeliyim şarap,

ş,imşekler saçmalı aklım,

bunun tam vakti.

Kuş olmalıyım, uçmalıyım,

kolum, kanadım geldi.

Bir anda aydınlık içinde dünya.

Bir anda dünya sabahlar gibi.

İşte bağırmanın tam zamanı şimdi.

İşte kükremenin tam zamanı.

Benim koca arslanım geldi.

Gene gel, gene.

Ne olursan ol, ister kafir ol,

İster atese tap, ister puta,

İster yüz kere tövbe etmiş ol,

ister yüz kere bozmuş ol tövbeni…

Umutsuzluk kapısı değil bu kapı,

Nasılsan,

Öyle gel…

Seni bildim bileli,

ey balçık dünya,

başıma nice belâlar geldi,

nice mihnet, nice dert.

Seni sırf belâdan ibaret gördüm,

seni sırf mihnetten, dertten ibaret.

İsa’nın yurdu değilsin sen,

yayıldığı yersin eşeklerin.

Nerden tanıdım seni bilmem ki,

nerden parçası oldum bu yerin,

Bana vermedin bir yudum tatlı su,

sofranı yaydın yayalı.

Elimi ayağımı bağladın gitti,

elimin ayağımın farkına varalı.

Bırak da bir ağaç gibi

yerin altından çıkarıp ellerimi

sevgilinin havasıyla sarmaşdolaş olayım,

uzayıp gideyim bâri.

Ey çiçek, dedim çiçeğe,

dedim, bu küçük yaşta sen,

neden ihtiyar oldun bu kadar,

dedim, nasıl oldu bu böyle?

Çocukluktan kurtuldum, dedi çiçek,

sabah rüzgârını tanıyalı,

hep yukarlara doğru çıkar

yukarlardan gelmiş bir ağaç dalı.

Şunu da söyledi çiçek:

Madem aslımı tanıdım,

madem yersizlik âlemi aslım,

artık bana tek bir şey düşecek:

Yücelip aslıma gitmek.

Sus yerter artık,

var git yokluğa haydi,

yoklukla yok ol.

Git, yokluklardan tanı

yokluktan var olanı.

Ne güzel geceydi dün gece, ne güzel geceydi:

Onunla sarmaşdolaş, dudak dudağa,

talih kapısı ardına kadar açık,

güneş kucağımızda.

Ne güzel geceydi dün gece, ne güzel geceydi:

Şarap tasını her sunuşunda

diyordu aklına başına al.

Hani dün gece aklın da tam sırasıydı ya!